پر و بالم دهید و از این قفس رهایم سازید

ایا ماندن و پوسیدن سزای من است؟!....

و باز تکرار این جمله کلیشه ای  آه ! به عقوبت کدامین گناه ...

دست و پایم را با غل و زنجیر دنیا بسته اید   و در مسیر پر سنگلاخ به درازای زندگی میکشید.آیا ماندن و پوسیدن سزای من است ؟...

منی چون سرو آزاده ،چون کوه پایبند و به سان نرگس مست و حیران!

و اکنون که این زندگی محتوم برایم رقم خورده است ،اینگونه در غفلت نخواهم نشست

آنقدر خود را به در و دیواراین آهنین قفس خواهم کوفت،

که یا از این زندان فولادین رهایی یابم و یا از زندان تن به در آیم.

و در هر دو صورت نجات من است ؛

آری می مانم ؛اما پوسیدن را نمی پذیرم، میمانم و میبالم.

به سان در ختی ریشه درزمین ودست هایم به سان شاخه هایی  رو به آسمان

و آن زمان است که به دیدار معشوق نائل خواهم آمد

و چه زیبا و دلنشین است لحظه وصال ......

تو این دنیا هر کسی مشغول نوشتن رمان زندگی خودشه .یکی با سیاهی می نویسه ،یکی با سفیدی. یکی درام مینویسه و موجهای سهمگین درد رو تو سطراش میبینی ویکی دیگه رمانتیک!یکی زندگیشو با نیکی انباشته میکنه ،اون یکی با بدی ها به لجن میکشدش.

من هم مشغول ورق زدن رمان زندگی خودم هستم گاهی اوقات فکر میکنم کاش میشد بعضی صفحه ها رو نخونده ....

دنبال یک پایان خوب برای رمان زندگیم میگردم.

آیا کسی هست تا یاری ام دهد؟!!!

در این سرا چه غریبم

    تو میدانی که من تنها

          چنین سر گشته دنیا

                بسان عاشقی شیدا

                      به دنبال تو میگردم

   که در فردا و فردا ها

        بیابم من ،تو را ،خود را

              و آن چیزی که خود را

                         و تو را در من یکی سازد  

                           و من همواره میگردم

                                       من دیوانه، میگردم..........

آیا کسی هست تا یاری ام دهد؟!!!