خرابات

عرصه گلگشت و چشم انداز، خوش بادت .

 ای بهشتی عیش ؛ در این دوزخی کانون!

 - دوزخ، اما سرد، -

 گیتی بیمار بیگانه .

 عمر شیرینت گوارا باد .

خنده ات زنجیره زرین ،صراحی وار ،

چهره ات انگاره شادی ،چنان لبخند پیمانه.

 رازهای هستیت در چشم 

اینچنین باد ، اینچنین تر باد ،ای راز نجابت ،ای نجیبانه .

 دور باد اندیشه بیهودگی از خاطرت ،جاوید .

بر دلت مکتوم باد ،اسرار بدبختانه ،چو ن آلام فرزانه .

زآنهمه چون وچرا هائی که بارانی ست زهر آلود ،

روح آرام تو ایمن باد ،وز غفلت به جوشن باد.

تا دلت را درد و غم در پنجه بیرحم نفسارد .

غفلت آری ،یا بگویم ابلهی ،باری

عقل مزدور و زبونت را به حال خویش بگذارد .

وز جنون غمگنانت در امان دارد ؛

ابلهان ،زیرا به غفلت، ایمنند از رنج دیوانه!

از چراها فارغند و راحت از چون ها:

-که چرا این بودن ؟ آنگه اینچنین بودن ؟

و چرا ها ،این هر چه بینی بد ؟

و چرا از بد بتر ،بیداد ؟

و چرا آن ناله این فریاد؟

آه !باری دور بادت این چرا ها از دل فارغ

که حقیقت زهر باران می کند کامت .

و به تلخی می پراند از سرت این خوابک شیرین افسانه .

بعد از آن محروم خواهی ماند از شادی .

سبزه ها از زهر خواهی دید ،وانگه دا م ،در اطراف هر دانه .

و پرستو های شادی خاطرت را ترک می گویند

و چه غمگین ست و پر فریاد وحشت ،خالی لانه

و چه تاریک ست، تنهایی،

و چه دردر آلود ،گرد آلودی متروک .

. چه دهشتناک ،کوکو گفتن خاموش ویرانه،

دیگر آنگه ابر غمها خیمه خواهد زد ،

بر دلت ،این ذره تاریک با چتر زمستانه ،

...

بر شما خوش بگذرد ایام.

آشیانتان لانه مرغ سعادت باد .

عیشتان گلذار و گلخانه.........

                                « اخوان ثا لث »

 

عرصهَ گلگشت چشم انداز، خوش بادت . ای بهشتی عیش ؛ در این دوزخی کانون! - دوزخ، اما سرد، - گیتی بیمار بیگانه . عمر شیرینت گوارا باد . خنده ات زنجیره زرین ،صراحی وار ، چهرهات انگاره شادی ،چنان لبخند پیمانه. رازهای هستیت در چشم اینچنین باد ، اینچنین تر باد ،ای راز نجابت ،ای نجیبانه . دور باد اندیشه بیهودگی از خاطرت ،جاوید .

 

         طیران مرغ دیدی؟

              تو در آ زبند شهوت،

                    تا به چشم خود ببینی

                           طیران آدمیت!!!  

 

                                                                                                         

 

 بودا و نیروانا... 

نخستین تغییر حالت بزرگ بودا قبل از ترک دنیا:چرا من که محکوم به زایش و پیری وبیماری و مرگ و اندوه و آلودگیم در پی کسب چیزی باشم که محکوم به همین ها ست ؟

چه میشد اکر حالا که خود محکوم به این چیزهایم حالا که خطر های ناشی از این ها را میبینم به جستجوی واپسین انقطاع ،واپسین نابودی همه این دردسر ها ،می پرداختم که خود نازاد و پیری ناپذیر و  نامیرا وبی اندوه و نا آلوده است...

 

 

 

زرتشت و اهورا مزدا...

کسی که راه راست را بر می گزیند ،به شهریاری و خدایی و نیک اندیشی و راستی می رسد.

پس بیاییم از کسانی شویم که این زندگانی را تازه میکنند و جهان را نو می سازند...

 

 

 

برای پیوستن به محبوب باید صلیب ها را بر دوش کشید...

 

مسیح(ع):آنان که از من پیروی می کنند باید صلیبشان را خود بر دوش کشند

راه سر بالایی بود،آنان برای به صلیب کشیدن او به سوی گل گوتا می رفتند و آنان او را مجبور کرده بودند که صلیبش را بر دوش کشد....

 

  التوحید

به دین ها اندیشیدم و کو شیدم آنها  را در یابم

و آن ها همه را شاخه های اصلی یگانه یافتم .

پس به کسی نگو که این مذهب واین نام را بپذیر

زیرا که بر می گردد از آن اصل استوار

و خود آن اصل است که باید پذیرفته شود.

و این چنین سر شار می شود از درجات و معانی و فهم می کند.

                                                                                      حلاج

 

 

پرسیدم از هلال که قدت چرا خم است

                            گفتا خمیدن قدم از بار ماتم است

گفتم به چرخ بهر چه پوشیده ای کبود

                          آهی کشید و گفت که ماه محرم است

میگن کوه دل داره ،گریه شم جویباره....

کوهی؟....باش

ولی گریه کن!

 

وحالا رابطه انسان و خداوند ،که آن را بر پایه لطف و بخشش میدانند و معتقدند که انسان با آزمون،بلا ،فتنه ،درد،رنج و آزمایش با خدا ارتباط می یابدو این آزمون به آزادی و رهایی انسان از بندها و تعلقات منجر می شود . درد و رنج، دل را صفا می بخشدو موجب  می شود که خدا بر دل آدم متجلی گردد.

و:          هر که در این بزم مقرب تر است             جام بلا بیشترش می دهند.

آدم با تسلیم محض به خدا و تحمل رنج وعذاب مقدس می گردد.

 

 

 

نعره زد عشق که:«خونین جگری پیدا شد»

                           حسن لرزید که:«صاحب نظری پیدا شد»

فطرت آشفت که:از خاک جهان مجبور

                         «خودگری،خود شکنی ،خود نگری، پیدا شد»

خبری رفت ز گردون به شبستان ازل ،

                             «حذر ای پرده گیان! پرده دری پیدا شد»

آرزو بی خبر از خویش به آغوش حیات

                                  چشم وا کرد و جهان دگری پیدا شد.

زندگی گفت که:«در خاک تپیدم همه عمر »

                                 « تا از این گنبد دیرینه دری پیدا شد»

                                                                           اقبال لاهوری

 

هستی بسان آیینه ایست که یک روی آن کدر و نقره اندود و روی دیگرش شفاف است که روی کدر آن جسم وروی شفافش دل است. خداوند اراده کرد به جمال خویش بنگرد ،پس هستی با همه پدیده ها یش آفریده شد.

 حدیث صوفیان :گنجی پنهان بودم که می خواستم شناخته شوم و مخلوقات را آفریدم تا همه به وجودم پی ببرند .به عبارتی تا در وجود انسان-طبیعت شناسای وجود خود باشم.

پس خدا هستی را آفرید تا آیینه جمال او باشد و خدا خویش را در آیینه دید.

منصور ،دلیل آفرینش هستی را شناخته شدن خداوند می داند و دلیل دیگر را لطف و بخشش ذات واحد به اولیا و مردان خدا میداند

 

چهار حرف است که دلم را به هیجان آورده...

واندوه و فکرم بدان متلاشی شده

"الفی"که خلایق را به صنع خود ایجاد کرد

حرف "لام"ی که بر ملامت جاری ست

  سپس"لام"ی که سبب افزایش معانی می شود

      آن گاه "ها"یی که بدان سرگردان شدم ،

                                        آیا این را می دانی؟!